Fragment z bloga Fabularia

Odgrywanie postaci, to chyba największe nieporozumienie gier fabularnych (może obok „zbyt długiej historii postaci” w której cała przygoda już się zdarzyła). Generalnie nie zachęcam, i nie daję żadnej nagrody za odgrywanie (generalnie w ogóle nie lubię dawać nagród). Jak gracz chce sobie udawać kogoś innego, to w porządku. Jeśli będzie dupkiem, bo „tak zrobiła moja postać”, to wolę w twarz powiedzieć „Twojej postaci nie ma, i nigdy nie było. Jest kartka papieru i ołówek”. Ludzie z którymi gram to rozumieją. Wszyscy mają własne życia, do gry przy stole siadają jak do każdej innej gry (czy to na kompie, czy Monopoly).

Zapraszam do przeczytania całego tekstu na blogu Fabularia. O ile nie zgadzam się z takimi stwierdzeniami jak np. „nie muszą tworzyć postaci, nie muszą znać zasad gry (są jednocześnie skazani na moją interpretację tych zasad),” to jednak tekst jest moim zdaniem wartościowy.