Pisałem wcześniej w ramach Karnawału Blogowego o potrzebie nie kwestionowania dobra postaci. Dyskusja w komentarzach pokierowała wyjaśnieniami w stronę, o którą nie do końca mi chodziło.
Możliwe jest istnienie na sesjach nienaruszalnych prawd, jak choćby ta „Dobroć naszych postaci nigdy nie jest kwestionowana”. Nazwę je Monolitami Prawdy. Inne ciekawe monolity to „Nigdy nie jesteśmy świadkami przemocy na dzieciach”, „Nasze postacie nie mogą zginąć” lub „Erotyzm tylko za kotarą”.
Ten który najbardziej mnie interesuje w kontekście do poprzedniego wpisu to „Nie Kwestionuj mojej zajebistości”. Ta zasada jest świetnie ukazana w większości filmach akcji – przeciwności nie służą do pokazania jak słaby jest bohater, ale do ukazania, że nawet jeżeli padnie na pysk to po chwili wstanie, pokonując słabość.
Jako gracza mogło by mnie interesować kwestionowania zajebistości mojego bohatera, ale równie dobrze mogę tego zupełnie nie chcieć. Wtedy uderzenie w ścianę spowoduje, że umorusany, kaszląc, wstanę i otrzepię się, aby skopać dupę temu złemu.
Zamiast rozpisywać się, czego to ja nie przerobiłem, pokażę Wam moją grę, która jest samodzielnie działającą modyfikacją 
Ten wpis bierze udział w 
ie każde słowo miało swoje przeciwieństwo na zasadzie dobra-zła). Odkupiłem podręcznik od kumpla, który wygrał go na jakimś konkursie. Natychmiast oprawiłem go w imitacje skóry. Tak, to był poważny podręcznik który wyglądał naprawdę dobrze na półce.