Maciej Sabat, znany czasem również jako lucek, skromny, sympatyczny i cichy młody człowiek. Pochodzi z Kielc, od kilku lat mieszka na stałe w Krakowie. Swój wolny czas dzieli między pielęgnację kwiatów balkonowych, kolekcjonowanie chińskiej porcelany i narracyjne zabawy fabularne. Do jego ulubionych gier należą Prince Valiant, Mechawojownik oraz warcaby. W fandomie szuka żony, najchętniej długonogiej, szczupłej blondynki bez kompleksów i zahamowań, koniecznie w wieku 16-19 lat.

Ps. Współautor Wolsunga.

***

Byłem bardzo młodym człowiekiem i równie młodym mg, kiedy w zasięgu łapek naszej grupy pojawił się podręcznik do jednej z najbardziej emocjonujących gier, jakie miałem okazję grać i prowadzić – do Zewu Cthulhu. Za nami 2 lata zmagań w Starym Świecie i genericowo-fantazowej zrzynce z Conana na zasadach ad&d. Przed nami – elegancki album pełen plugawych rysunków i poruszająco realistycznej treści. Kompletna zmiana paradygmatu – przeniesienie w niemalże dotykalne „tu i teraz” Stanów Zjednoczonych czasów prohibicji. Pewnego razu w Ameryce, Chłopaczki z ferajny, Bugsy, Kasyno, świeżutki Ostatni Sprawiedliwy. Wow.

Moi gracze rozwalali wszystko z Tommy Gunów, w tle czarni bluesmani grali smutne melodie na trąbkach a girlsy lały gorzałę kolesiom z giwerami. Kobiety fatalne paliły czarne papierosy w fifkach z mlecznego szkła i zlecały moim gangsterom od siedmiu boleści odzyskiwanie figurek przeróżnych sokołów czy lachonów, utopionych w jeziorach. Od czasu do czasu rzucałem w nich Gwiezdnym Pomiotem, pozwalałem nadepnąć na shoggota i wyłem demonicznie, jak przystało na Mroczne Młode. A oni patrzyli na mnie dziwnie, mówiąc mi po sesji: hej, stary, wiesz, fajne te ktule, ale my wolimy tommyguny, dziwki w barach i szmuglowanie wódy przez granicę.

Aż do pamiętnego sierpnia 1996. Z racji dziwnych lokalowych przetasowań rodzinno-świątecznych i deszczu na zewnątrz zmuszeni byliśmy ulokować się w prawie nieużywanej piwnicy kumpla. W zasadzie, nie była to nawet piwnica, tylko schowek pod schodami w bloku, przed wejściem jeszcze do systemu piwnic. Jeśli wiecie, jak to wygląda – to wiecie. Jeśli nie, nie będę zanudzał nikogo szczegółami. Ważne jest, że wieczorem ulokowaliśmy się w ciasnej, oświetlonej 20-wattową żarówką, piwnicy. W rurze obok mnie szumiał deszcz, nad nami, od czasu do czasu, ktoś przechodził, strzelając drzwiami od klatki schodowej.

Miałem dla moich gangsterów nauczkę. Prawdziwy horror w Zewie Cthulhu. I miałem naprawdę dobry pomysł (hej, do dzisiaj jestem z niego dumny), jak osiągnąć mój cel.

Cthulhu jest grą o przerażających przybyszach z Gwiazd, którzy przerastają naszą rasę pod wieloma względami. Nawet najmarniejsze shoggoty mogą zeżreć Poszukiwaczy z butami, mlasnąć i poprosić o więcej. Nie zaczynam nawet mówić o Wielkiej Artylerii z Nyarlim i Kozą na czele. Wielki nuklearny chaos, który co turę podwaja swoją powierzchnię. Czarny Człowiek, źródło mocy każdej wiedźmy. Shudde-Mel, ryjące swoje tunele pod ziemią. Bezkształtny mrok, zgniły płomień, bezgłowy olbrzym z paszczami pełnymi kłów na każdej dłoni…

Kazałem moim graczom dostarczyć bossowi zapiski z pustego domu jakiegoś kolesia. Mieli przeciwko sobie tylko i wyłącznie swój własny strach i swoje własne lęki. Rozdzieliłem ich postaci, żeby jeszcze bardziej stracili pewność siebie. Przeładowałem opisy tekstami o skrzypnięciach drzwi, szumie deszczu za oknem, trzeszczącej podłodze. Przy każdym dźwięku z zewnątrz gracze wzdragali się i poprawiali na krzesełkach, starając się zajmować jak najmniej wrogiej przestrzeni. Pozwoliłem im nawet tragicznie się pomylić – wpaść na siebie w wąskim korytarzu z bronią i palcami na spustach. A potem pozwoliłem im uwierzyć, że już są bezpieczni. Znaleźli to, czego chciał ich zleceniodawca, szykowali się do opuszczenia nawiedzonego domu, kiedy coś zaczęło na nich polować. Stara rezydencja na łagodnych wzgórzach Nowej Anglii, odcięta od świata przez burzę. Moi dzielni, trochę podziurawieni kulami gangsterzy i świr z siekierą, który bardzo nie chce, żeby ktoś czytał jego zapiski.

Prawdziwy horror wynikał ze strachu o postać, z konfrontacji z własnymi lękami, ze zderzenia z innym stylem (dużo niepokojących szczegółów) opisów, wreszcie z zagrożeniem gorszym od galaretowatych macek – z zagrożeniem z rąk drugiego człowieka. Dodatkowe elementy – deszcz, słabe światło, zapach piwnicy, kroki na schodach – spotęgowały efekt opowieści.

Przez pół godziny po zakończeniu sesji baliśmy się wyjść z piwnicy

Pamiętna sesja by Maestro

Mateusz B. „Maestro” Paszun - etatowy MG z Poznania z niemal piętnastoletnim stażem prawie dwukrotnie przewyższającym jego wiek.
Ulubione systemy (jak dotychczas): Warhammer, Zew Cthulhu, Cyberpunk.
Ulubione klimaty: dark future, dark past, dark fantasy.
Ulubiony blog: Dark Fantasy Role Play http://darkfanrpg.blogspot.com/

Dawno, dawno temu, za górami, za lasami, daleko stąd…

… zdarzało mi się często prowadzić  Cyberpunka 2020. Przygotowywałem się do każdej sesji bardzo starannie. Nowe karteczki z reklamami oszałamiających artykułów i niezwykłych usług, które miały bohaterów agresywnie atakować, pakiety newsów prasowych, doniesienia giełdowe, materiały audio i video emitowane na sesji z dwóch źródeł, wprowadzające atmosferę chaosu miasta – molochu, schematy sieci, broni, pojazdów, wystrój pomieszczenia, w którym graliśmy, pełnego folii, teflonu, wiązek kabli i bebechów wyrwanych ze starego Commodore 64…

Wtedy miałem czas na dopracowanie wszystkich szczegółów. Zdarzały się jednak wyjątki od tej reguły. Jednym z nich był pewien wieczór, który zapamiętam na długo. Mieliśmy wówczas z kilkoma przyjaciółmi grać w jakiś system fantasy. Nie pamiętam, czy to była parodia conanowskiego heroic fantasy (autorski system „Crom nie lubi słabych”, w którym wszyscy graliśmy seksistowskich, półnagich i brawurowych barbarzyńców) czy Steamhammer (autorska wersja Starego Świata w epoce pary, inspirowana genialną „Maszyną Różnicową” Gibsona i Sterlinga). Ważne, że wówczas nie ja miałem prowadzić, ale Mistrz Gry zawiódł i dopiero w ostatniej chwili poinformował o tym mnie i dwóch innych graczy. Żal było rozejść się i skończyć na niczym. Spotkanie było u mnie, w piętrowym domu, wypadało więc, żebym to ja, w dodatku etatowy MG drużyny, szybko coś zaimprowizował. Miałem ochotę na Cybera, okazało się, że reszcie to pasuje. Podumałem pięć minut i miałem już pomysł – zarówno na scenariusz jak i na pewien trik. Prosty, ale nowatorski, oparty o mojego młodszego brata, który siedział na piętrze przed swoim komputerem. Drugi komp, połączony siecią z pierwszym, był w pomieszczeniu, gdzie mieliśmy grać…

Zamieniłem z bratem kilka słów i po chwili zacząłem przygodę. Gracze wzięli do gry swoje stare, emerytowane postaci, jedne z tych nielicznych, które nie padły ofiarą cyberpsychozy lub nagłego zatrucia ołowiem. Po raz pierwszy zdziwili się, kiedy na starcie przygody okazało się, że ich bohaterowie odsiadują wyrok. Kilka brutalnych scenek w podziemnym więzieniu Anno Domini 2025 a potem zwolnienie warunkowe. Informacja o kuratorze, który ma pełne prawo w każdej chwili cofnąć BG za kratki i który będzie się z nimi kontaktował kontrolnie za pośrednictwem obroży-nadajników umieszczonych na szyjach bohaterów. Kontrole będą niezapowiedziane, wsparte monitoringiem satelitarnym. Oczywiście „grzebanie” przy, zakotwiczonych w rdzeniu kręgowym, obrożach spowoduje co najmniej alarm, w najgorszym razie śmiertelne wyładowanie elektryczne.

Kuratorem, czy raczej głosem kuratora, był mój brat korzystający z mikrofonu na górze i głośników na dole. Miał męczyć graczy co kilka – kilkanaście minut, wedle swego uznania i pomysłowości. Poza wyjściowymi, podstawowymi informacjami, nie ustalałem z nim nic więcej. Sprawdziło się idealnie!

Nieważne, czy w środku strzelaniny, czy podczas skradania się, ucieczki dachami lub podczas snu – kurator włączał się przez trzeszczący głośnik i apodyktycznym, wrednym tonem wypytywał podejrzliwie co w danej chwili bohaterowie robią w tym i tym miejscu, dlaczego, z kim, itd. Gracze odpowiadali za pomocą swego mikrofonu. Za pierwszym razem byli zszokowani, patrzyli pytająco na moją pokerową twarz,  ale błyskawicznie, tylko lekko się  jąkając weszli w rolę. Drugiego razu się nie także nie spodziewali, ale poszło im lepiej.  Przy trzecim jeden z BG musiał nakłamać o pierwszym, gracze gestykulowali, szeptali, a kurator napastliwie przesłuchiwał. W sumie kontroli było chyba z siedem czy osiem. Nie wtrącałem się do rozmów, ta część przygody kręciła się sama i dała wielką frajdę graczom. Reszta scenariusza była klasyczna – BG starali się pozbyć smyczy a jednocześnie uniknąć zemsty pewnych typów z półświatka  chcących odzyskać stary dług. Pościgi, podchody, strzelaniny, negocjacje, śledzenie, ucieczki przed policją, alkoholowe libacje  – działo się wiele
i szybko. Na dokładkę co chwilę wtrącał się kurator więzienny i wypytywał, groził, dociekał. Sesja była improwizowana, zbudowana z klasycznych klocków, prowadzona z marszu, ale bardzo długo ją wspominaliśmy z uśmiechem.

Spróbujcie kiedyś tak zaskoczyć swoich graczy. Nie chodzi o drugiego MG. Idealny będzie nieznana graczom osoba, ktoś naprawdę obcy, którego twarzy nie widzicie. Można oczywiście użyć kamerki, ale to łatwo prowadzi do spadku napięcia, śmiechów. Sam głos z głośnika pobudza wyobraźnię, nowa sytuacja stresuje. Zabawa jest przednia.

Życzę takiej nam wszystkim!

Pozdrawiam,

Maestro

Ta część pamiętnika jest o zgubnej nadziei, która potrafi wpakować człowieka w niemiłe zdarzenia.
Zostałem zaproszony na pojedynczą sesję do grupy, w której kiedyś grałem ok. rok czasu, i spodziewałem się (po tłumaczeniu MG) całkiem przyjemnej sesji.
Read the rest of this entry →

Dzisiejszy wpis opisuje 2 sesje które zagrałem w dwie osoby.

Kilka słów o systemie: Używaliśmy mechaniki Savage Worlds, natomiast sam setting to Statek kosmiczny z otoczką pożyczoną z gry Deadlands: Piekło na Ziemi.

Read the rest of this entry →

Sesja Wampira Maskarady: Los Angeles

Problem jest prosty:

Kto jest odpowiedzialny za sesję? Kto powinien się na nią przygotować? Jeżeli MG, to czemu? Współpraca. Uczestnicy sesji muszą ze sobą współpracować aby wspólnie grać, ale za pomocą swoich postaci wpływają na inne, często wywołując konflikty między postaciami. Jak takie konflikty powstają? Czy konflikty w grze/ponad grą są nieuniknione? Jak konflikty wpływają na grę?

Read the rest of this entry →

Wstęp

Właściwie, to problem konwencji czyli tonu i stylu gry był jednym z odwiecznych problemów na moich sesjach. Ponieważ nie mam zamiaru Was zanudzać opisami kilkunastu sesji skupię się na konkretnym przypadku.

Read the rest of this entry →